بازگشت: همچنان ...

چهارشنبه ۴ مهٔ ۲۰۱۱

همچنان ...

من همچنان دلم تهران می خواهد

من دلم میخواهد ایران را مزه مزه کنم

اینجا هیچ کس مرا به خیابان خیس مهمان نمی کند

به قهقهه بعد از سر خوردن روی برف

به یک قهوه ی گران و بد مزه

به کنج کافه تئاترسرخه بازار

به یک فیلم از مهرجویی یا بیضایی

یک نهار توی رستوران گیاهی باغ هنر

نکند بمیرم ونبینم ترا کافه گودو ؟

2 نظر:

ساناز گفت...: ايران با طعم گس خرمالو_چهره هاي گرفته از غم مردمم براي خيس شدن لباسهايشان از برف_قهوه با طعم خيانت...با طعم بي حسي...فيلم هاي پرفروش اخراجيها و افراطي ها بر پرده هاي سينما كه خيال پايين آمدن هم ندارند...تنها كافه گودو بوي قبل را ميدهد...اينست ايران فعلي من...خيال آمدن نداشته باش... خاطراتش بهتر است; ۱۴ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۴:۵۱
sanaz گفت...: ايران با طعم گس خرمالو_چهره هاي از غم گرفته ي مردمم براي خيس شدن از برف...قهوه با طعم خيانت...با طعم بي حسي...فيلم هاي پرفروش "اخراجيها"و "افراطيها"بر پرده هاي سينما كه خيال پايين آمدن هم ندارند...تنها كافه گودو بوي قديم را ميدهد...اينست تهران امروز ما...باز هم خيال آمدن داري؟!بمان...خاطراتش بهتر است; ۱۴ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۵:۰۰

ارسال يک نظر

امیر فرشاد ابراهیمی روزنامه نگار و وبلاگ نویس پس از هفت سال و نیم تبعید و دوری از وطن تصمیم گرفته بود به کشورش و خانه اش بازگردد ! این تصمیم نه سیاسی و استراتژیک بود و نه هیچ چیز دیگر به عنوان یک ایرانی فقط دوست داشته و دارد در کشور خودش باشد و بس . در این وبلاگ که امیدوارم فیلتر نشود روز نوشت های آن تصمیم بود که بالاخره درست یا غلط دوستانش مجاب کردن او را از ایران رفتن منصرف کنند .اما عشق به ایران و تهران و خاطرات دوران خوب زندگی که پاک شدنی نیست ؟ او تصمیم دارد اینجا بنویسد بنویسد تا روزی که آخرین پست را بنویسد که :"من در تهرانم "