بازگشت: 2011-06-19

پنجشنبه ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱

دل تنگ آن سلول

آدم است دیگر گاهی دلش تنگ میشود برای آن روزها که مدام به پنجره کوچک خاک گرفته سلول۳۷ بند ۲۰۹ زل می زد و آن تنها روزنه به آسمان را دوست داشت .

سقف سلولش را دوست داشت و گاه ساعتها همین جوری در آن فضای کوچک به پنجره خیره میشد.

نمیدانم آن پنجره پیر هم دلش برایم تنگ میشود؟!

برای تنها کسی که هیجده ماه همینجوری مدام نگاهش میکرد و با او حرف میزد ؟

….

امیر فرشاد ابراهیمی روزنامه نگار و وبلاگ نویس پس از هفت سال و نیم تبعید و دوری از وطن تصمیم گرفته بود به کشورش و خانه اش بازگردد ! این تصمیم نه سیاسی و استراتژیک بود و نه هیچ چیز دیگر به عنوان یک ایرانی فقط دوست داشته و دارد در کشور خودش باشد و بس . در این وبلاگ که امیدوارم فیلتر نشود روز نوشت های آن تصمیم بود که بالاخره درست یا غلط دوستانش مجاب کردن او را از ایران رفتن منصرف کنند .اما عشق به ایران و تهران و خاطرات دوران خوب زندگی که پاک شدنی نیست ؟ او تصمیم دارد اینجا بنویسد بنویسد تا روزی که آخرین پست را بنویسد که :"من در تهرانم "